Operatschoon Kukident

„Erna?“
„Jo, Gustav?“
„Hest du mien Gebiss sehn? In’t Glas liggt dat neet.“
Erna kiekt över de Rand vun ehr Lesebrill. Dor steiht he, de Mann, mit den se tweeunfifftig Johren lang
Tisch, Bett un ok mol de Tüüb Zahnpasta deelt hett. Feinripp-Hemd, Pantoffels, un ’n lütt Lispeln bi’t
Reden. Een ganz eegen Kunstwark vun Ehe.
„Mensch, Gustav, woher schall ik dat weten?“
„Ik heff dat doch gistern Oabend in dat Kukident-Gefäß leggt, as jümmer.“
„Jo, denn is dat wohl wedder op Wanderschaft. Kiek mol in’t Kühlschrank oder twüschen de Böker.
Laatstens lag dat doch bi’n Goethe … dor hett dat sik wahrscheinlich wat Bildung holt.“
Gustav süüft. Een Mann verlöört in’t Läben veel: dat Hoor, de Geduld, de Richting un irgendwann ok de
Översicht över sien egen Gebiss.
„Gode Idee, Erna. Aver eerst – kiek mol bitte op mien Ruggen. Dat doot mi so weh.“
Erna leggt de Zeitung to’n Sied. Siet ehr Rente hett se lehrt, to unterscheiden, wat wirklichen Smärt is un
wat bloots Opmärksoomkeit bruukt. Meistens weer’t dat Laatere.
Se schiebt de Brill hoch, bückt sik vör – un stahlt still.

„Gustav! Du hest dor ’n Bisspoor!“
He dreit sik halvig, so wiet as de Rugg dat tolett.
„Een wat?“
„Een Bisspoor! As vun’n mittelgroten Räubtier!“
„Vielleicht weer dat de Katt vun de Nabohrn?“
„Ach wat – de frisst höchstens Tuna, aver keen Mannspuckel!“
Erna bückt sik dichterbi. De Afdrück sünd klor to sehn – boven un nerrn, fast symmetriesch. Se runzelt de
Stirn.
„Oder … hest di sülvst bi’t?“
Gustav kiekt ehr an, as hätt se all’n Grips verlern.
„Erna, ik kumm ja nich mol bi de Footnagels – wie schall ik mi denn an’n Puckel bi’t?“
Erna nickt nüsselig. „Dor hest du wohl recht.“
Dat Slaapkamer liggt still in’t Lücht vun’n späten Vörmiddag. Stöövtrööken in’t Gegelücht, de Tapet
wat vergilbt, de Luft röökt no Lavendel un Johren.
Un op Gustavs Sied – dor liggt dat.
Dat Gebiss.
Ganz still, glimmert un blank, un doch so’n bietje op Luur. Een lütt Schimmer op’n Nachttisch, ’n
winzigen Tropen Kukident an de Eck – as Schaum vör’n Angriff.
Erna stemmt de Hänn in de Hüften.
„Na, dor heff wi dat ja, dat Best. Wahrschienelk hett dat in de Nacht Janker kregen.“

Gustav stellt sik dorhen, bückt sik wat runt.
„Meinst du, dat leeft?“
„Wenn dat bißen kann, is dat tominnst nich dood.“
Se stahn dor, twee olde Lüü, de sik in all de Johren an allens wöhnt hebbt – an’t Schnarchen, de Pillen,
dat Stillwesen – aver ’n bißig Gebiss, dat weer wat Nees.
„Segg mol, Gustav?“
„Jo, Erna?“
„Wenn dien Gebiss di nu al in’n Slapp anfallt … villicht schull wi dat man toslapen laten?“
Se gabbeln beed, sachte, tandelos un vertraut.
Dat Gebiss aber grinst weer. Dat schien to hören.
Un janz deep in’t Huus klackert wat –
’n lütt, fast nich to hören Gedrüüs, as dat Tohsnappen vun’n ganz lütten, ganz tevräden Mund.